Διαμεσολάβηση

Διαμεσολάβηση (Mediation) είναι ένας εναλλακτικός τρόπος -σε σχέση με την δικαστική διαδικασία – εξωδικαστικής επίλυσης μιας διαφοράς, στην οποία δύο ή περισσότερα μέρη επιχειρούν εκουσίως να επιλύσουν με συμφωνία τη διαφορά αυτή με τη βοήθεια ενός ειδικά καταρτισμένου και εκπαιδευμένου τρίτου προσώπου, του Διαμεσολαβητή. Πρόκειται για μία ευέλικτη διαδικασία διευθέτησης των διαφορών, η οποία διεξάγεται σε περιβάλλον απόλυτης εμπιστευτικότητας, τα δε εμπλεκόμενα μέρη έχουν τον απόλυτο έλεγχο για την επίτευξη ή μη συμφωνίας, αφού μπορούν να αποχωρήσουν από αυτήν σε οποιοδήποτε στάδιο χωρίς κυρώσεις.

Η διαμεσολάβηση ως θεσμός θεσπίστηκε με την Ευρωπαϊκή Οδηγία 2008/52 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, με την οποία ορίσθηκε ότι τα Κράτη Μέλη οφείλουν να εισάγουν στο εσωτερικό Δίκαιό τους την διαμεσολάβηση σχετικά με αστικές και εμπορικές διασυνοριακές διαφορές, το αργότερο μέχρι τη 21η Μαΐου 2011.

Στην Ελλάδα, η διαμεσολάβηση εισήχθη στην εσωτερική μας Νομοθεσία  ως εναλλακτικός τρόπος επίλυσης αστικών και εμπορικών διασυνοριακών, αλλά και ενδοσυνοριακών διαφορών αρχικά με τον  Ν. 3898/ 16.12.2011.

Με τη θέση σε ισχύ του Ν. 4640/2019 , προβλέπεται ότι στη διαδικασία της διαμεσολάβησης μπορούν να υπαχθούν αστικές και εμπορικές διαφορές, εθνικού ή διασυνοριακού χαρακτήρα, υφιστάμενες ή μέλλουσες. Πριν από ενδεχόμενη προσφυγή στο Δικαστήριο, ο πληρεξούσιος δικηγόρος υποχρεούται, πλέον, να ενημερώσει τον εντολέα του εγγράφως για τη δυνατότητα διαμεσολαβητικής διευθέτησης της διαφοράς ή μέρους αυτής. Το ενημερωτικό έγγραφο συμπληρώνεται και υπογράφεται από τον εντολέα και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του και κατατίθεται είτε με το δικόγραφο της αγωγής, είτε με τις προτάσεις κατά την συζήτηση, διαφορετικά η αγωγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη.

Στο άρθρο 6 του ως άνω Νόμου ορίζονται οι διαφορές που υπάγονται στην Υποχρεωτική Αρχική Συνεδρία Διαμεσολάβησης. Αυτές είναι :

α) Οι οικογενειακές διαφορές, εκτός από αυτές που δεν έχουν οικονομικό αντικείμενο (διαζύγιο, ακύρωση γάμου, αναγνώριση της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας γάμου, προσβολή πατρότητας, μητρότητας κ.λπ.),

β) Οι διαφορές που εκδικάζονται κατά την τακτική διαδικασία και η αξία του αντικειμένου τους υπερβαίνει το ποσό των τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ.

γ) Οι διαφορές για τις οποίες σε έγγραφη συμφωνία των μερών προβλέπεται και είναι σε ισχύ ρήτρα διαμεσολάβησης.

Η διαμεσολάβηση λοιπόν, είναι μία διαδικασία που ολοένα κερδίζει έδαφος διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, όχι μόνο διότι είναι ταχύτερη και λιγότερο δαπανηρή από την δικαστική ή την διαιτητική διαδικασία, αλλά, κυρίως, διότι προστατεύει τις ανθρώπινες σχέσεις, οι οποίες κατά κανόνα πλήττονται κατά τη διάρκεια μιας δικαστικής διαμάχης.